چه زود فراموش مي شوم

انگار سالهاست كه من مرده ام

اما هنوز ذهن زخمي ام

ياد تو را نشانه مي رود.

با حرير پيله هاي كاغذي

واسه من جاده رو ابريشم نكن

من به پــــــــــــ روانــــــــه شدن نمي رسم

حرمت فـــــــــــا صــــــلـــــــــــه مون وكم نكن.

گرچه ســـــــــــ كـــــــــــ وت بلندترين فرياد عالم است

ولي گوشم ديگر طاقت فرياد هاي تو را ندارد.

كمي بامن حر ف بزن.

دريك از روزهاي سردوبرفي از مدرسه به خانه مي رفتم،براي اينكه زود تر برسم ازميان جنگلميان بر زدم وراهم راگم كردم،ديرشده بود ومن تنهاو وحشت زده بودم.

ناگهان مردمهرباني دست مرا گرفت ومرا به خانه رساند،مادرم نتوانست اورا ببيند اما او آنجا ايستاده بود ومن درقلبم مي دانستم كه اوپاسخ دعاهاي من بوده است...

«وقتي زندگي لحظات دشوارش را نشان داده ومرا به زانو درمي آورد،هميشه شخصي بوده كه او ازراه برسد ومرا آرامش بخشد...»

يك حرف مهربانانه ازيك غريبه،دست كمك دادن،كسي مسير راباپرتوي ازاميد روشن كرده است....

آنه صورت هاي زيادي دارند ودرعجيب ترين مكان ها ودرزماني كه نياز داريم راهنمايي مان ميكنند.

من باور دارم كه فرشتگاني درميان ماهستند كه براي ما ازجايي آن بالاها فرستاده مي شوند.

خدا را دوست دارم چون باهرusername كه باشم،من راconnect مي كند.

خدا را دوست دارم چون password اش راهيچ وقت يادم نميرود،كافيه فقط به دلم سربزنم.

خدا را دوست دارم چون اراده كنم،ON مي شود ومن مي توانم باهاش حرف بزنم.

خدا را دوست دارم چون دلش را مي شكنم،اما اوباز من را مي بخشد وshout down ام نمي كند.

خدا را دوست دارم چون هرگز گوشي اش راخاموش نمي كند.

خدا را دوست دارم چون هيچ وقت پيغام no response نمي دهد.

 خدا را دوست دارم چون هيچ وقت ويروسي نمي شود وهميشه سالم است.

خدا را دوست دارم چون نامه هايش چند كلمه بيشتر نيست،تازهspam هم توكارش نيست.

خدا را دوست دارم چون تلفنش هميشه آنتن مي دهد وشماره اش هميشه در شبكه موجود است.

      خدا را دوست دارم چون از من مي پذيرد كه بگويم:

                                      خدا را دوست دارم!

اي كاش مي شد فهميد در دل آسمان چه مي گذرد

كه امشب باناله اي بغض آلود برديار اين دل خسته

اشك مي ريزد.

نوروز سرآغاز بهار است و

                       جهان در تب وتاب و

                                   فلك غرق نشاط وخاك غرقه به آب و

                                                                  زمين فرش گياه

و هوا مشك فشان است به عطر بهاران

                 وجهان خرم از اين حكمت يزدان

                                         ايام بهاران،تبريك به ياران

هفت موردي كه بدون هفت مورد ديگر خطرناك هستند:

ثروت،بدون زحمت

لذت،بدون وجدان

دانش،بدون شخصيت

تجارت،بدون اخلاق

علم،بدون انسانيت

عبادت،بدون ابثار

سياست،بدون شرافت

بكوش،مانند كسي كه مي پندارد هرگز نخواهد مرد

وبترس،مانند كسي كه مي ترسد فردا بميرد

مفهوم زندگي درنهاد خويش نهفته است

زندگي شعله ي شمعي است در بزم وجود،

كه به نسيم چشم برهم زدنخاموش مي شود......

زندگي خوردن وخوابيدن نيست

انتظار وهوس وديدن وناديدن نيست

زندگي چون گل سرخي است

پراز خار و پراز برگ و پراز عطرلطيف

يادمان باشد اگر گل چيديم

عطر وبرگ وگل وخار همه همسايه ديوار به ديوار همند.

«دكتر علي شريعتي»

*هرروز 17 بار دربرابر او به جزر ومد مي ايستيم*

*تادريا شدن فراموشمان نشود*

پيله ام كه گشوده شد تنهايي بود كه پروانه شد.

            و توباغبان شهر تنهايي ام پيله ها را جاروكردي

                        ويادت رفت كه نيمه اي ازمن هنوز آن جاست.

افسوس آن زمان كه بايد دوست بداريم كوتاهي مي كنيم

ان زمان كه دوستمان ندارند لجبازي مي كنيم

وبعد براي آن چيز كه از دست رفته آه مي كشيم.

زندگي واسه ما آدما مثل دفتره

برگه اولش رو خوش خط مي نويسيم ودوست داريم به آخرش برسيم.وسطاش خسته مي شيم بدخط مي نويسيم وهي برگه حروم مي كنيم.

اما آخرش كه رسيد جاكم مي ياريم وحسرت مي خوريم كه چرا برگه هاشو حروم كرديم....

روزها،طناب مي بافم وشبها چوب مي تراشم...

                         چه كسي مي داند كه شايد فردا

                                               اولين كارم به دارآويختن

                                                      روياهاي ديشبم باشد...                    

الو...الو...سلام.    كسي اونجانيست؟!   مگه اونجا خونه ي خدانيست؟

پس چراكسي جواب نمي ده؟

يهو يه صداي مهربون بگوش كودك رسيد!مثل صداي يه فرشته...

بله باكي كارداري كوچولو؟

خداهست؟باهاش قرارداشتم،قول داده امشب جوابم بده.

بگومن مي شنوم.

كودك متعجب پرسيد:مگه توخدايي؟من باخود خدا كاردارم....

هرچي ميخوايبه من بگو قول ميدم به خدابگم.

باصداي بغض آلودش گفت:يعني خدامنو دوست نداره؟؟؟

فرشته ساكت بود...بعدازمكثي نه چندان طولاني گفت:نه خدا خيلي دوستت داره.مگه كسي مي تونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلوراشكي كه درچشمانش حلقه زده بودبافشاربغض شكست وبرروي گونه اش غلطيد وباهمان بغض گفت:

اصلا اگه نگي خدا باهام حرف بزنه گريه ميكنما...

بعداز چند لحظه سكوت،ندايي درگوش وجان كودك طنين اندازشد:

بگو...زيبابگو...هرآنچه راكه بردل كوچكت سنگيني مي كندبگو....

ديگربغض امانش رابريده بود،بلندبلند گريه كردوگفت:

خداجون،خداي قشنگم،ميخواستم بگم تورو خدا نذاربزرگ شم،توروخدا...

چرا؟ولي اين مخالف باتقديره.چرادوست نداري بزرگ بشي؟

آخه خدا،من خيلي تو رو دوست دارم!قدمامانم،ده تادوست دارماكه بزرگ بشم نكنه مثل بقيه فراموشت كنم؟نكنه يادم بره كه يه روزي بهت زنگ زدم؟مثل بقيه كه بزرگ سدن وحرف منو نمي فهمند.مثل بقيه كه بزرگ شدن وفكرميكن من الكي ميگم كه باهات دوستم. مگه ماباهم دوست نيستيم.پس چراكسي باورنمي كنه؟

خداپس ازتمام شدن گريه هاي كودك گفت:

ادم،محبوب ترين مخلوق من،چه زود خاطراتش رو به ازاي بزرگ شدن فراموش ميكنه،كاش همه مثل تو مرا براي خودم ونه براي خودخواهي خودشون مي خواستند.

دنيا خيلي براي تو كوچيكه...

بياتا براي هميشه كوچك بماني وهرگز بزرگ نشي... 

وكودك كنار گوشي تلفن،درحالي كه لبخندبي شيرين برلب داشت درآغوش خدا به خوابي عميق رفت...                           

                              قلب من قالي خداست                     

                           تار وپودش ازپر فرشته هاست

        پهن كرده او دل مرا دراتاق كوچكي درآسمان خراش آفتاب

              برق مي زند قالي قشنگ ونو نوارمن ازتلاش آفتاب

                      شب كه ميشودخداروي قالي دلم     

                      راه ميرود؛ذوق ميكنم گريه ميكنم

                            اشك من ستاره ميشود

                          هرستاره به سمت ماه ميرود..

                             يك شب حواس من نبود       

                ريخت روي قالي دلم شيشه مركب سياه

                          سالهاست مانده جاي آن               

                            جاي لكه هاي اشتباه

                             اي خدا به من بگو

                   لكه هاي چركمرده راكجا خاك ميكنند؟

                  آه بال مي زند به سوي تو؛كبوتر تواست

                       قلب من دوباره تند تند مي زند

                         مثل اينكه بازهم خداست

                       روي قالي ذلم قدم گذاشت

                        درميان رشته هاي نازك دلم

                    نقش يك درخت ويك پرنده كاشته

          اين پرنده اي كه لاي تار وپودش است هدهداست

                مي پرد به سوي قله هاي قاف دوست!

       وقتي باخدا گل يا پوچ بازي مي كني، نترس توبرنده اي؛

                      آخر خدا هميشه هر دو دستش پره...

                                        *********

    خدايا !راهي نمي بينم! آينده پنهان است.اما مهم نيست!

           همين كافيست كه تو راه را مي بيني ومن تورا..

                                        *********

      وقتي كه زندگي برات سخته،يادت باشد كه درياي آرام،

                          ناخداي قهرمان نمي سازد.

      وكسي موفق است كه باآجرهايي كه به طرفش پرتاب

                          ميشود،يك بناي محكم بسازند.

الهي!

گنج درويشاني!زاد مضطراني!

مايه ي اميدگاني!دستگير درماندگاني!

وباعيب مي خريدي وبرگرفتي وكس نگفت كه بردار.

اكنون كه برگرفتي،بگذار! درسايه ي لطف مي دار،وجز به فضل خود مسپار!

گر آب دهي نهال،خودكاشته اي 

ورپُست كني بنا،خود افراشته اي

من بنده،همانم كه توپنداشته اي

ازدست مي افكنم چو برداشته اي

در اردوگاه پهناوردنيا 

                            دراردوگاه زندگاني

                                                 چون گوسفنداني نباش

                                              كه بي اراده رانده مي شوند

                                                               قهرماني باش درتكاپو!

      انسان نمي تواند به آسمان نينديشد! !چگونه مي تواند؟!  

     مگر انسان هايي كه عمر را بي چرا،به چريدن مشغولند.

لاله اي بودكه با داغ جگر سوخته بود

                               آتشي دردل سودا زده افروخته بود

شرم دارم كه بگويم تن مسموم تورا

                               خصم باتير به تابوت به هم دوخته ....

غمي درسينه ام مي جوشد امشب

چراغ آسمون خاموشه امشب

گمونم پيراهن مشكي شو،زهرا(س)

به جاي مادرش،مي پوشه امشب

پيرمردي صبح زود ازخانه اش خارج شد....در راه يك ماشين تصادف كرد وآسيب ديد.عابراني كه رد مي شدند به سرعت اورا به اولين درمانگاه رساندند.

پرستاران ابتدا زخم هاي پيرمرد را پانسمان كردند.سپس به او گفتند:« بايد ازت عكسبرداري بشه تامطمئن بشيم جائي از بدنت آسيب نديده»

پيرمرد غمگين شد،گفت عجله دارد ونيازي به عكسبرداري نيست. پرستاران ازاو دليل عجله اش را پرسيدند.

پيرمرد گفت:همسرم در خانه سالمندان است. هرروز صبح به آنجا مي روم وصبحانه را بااو مي خورم.نمي خوام ديربشه! پرستاري گفت: خودمان به او خبر مي دهيم.

پيرمرد گفت:خيلي متاسفم،او آلزايمر دارد. چيزي را متوجه نخواهد شد! حتي مراهم نمي شناسد!

پرستار باحيرت گفت:وقتي كه نمي داند شما چه كسي هستيد، چرا هرروز صبح براي صرف صبحانه پيش او مي رويد؟

پيرمرد باصداي گرفته،به آرامي گفت:

           اما من كه مي دانم او چه كسي است...

بخوان مرا؛منم پروردگارت،خالقت از ذره اي ناچيز:

بخوان مرا؛منم معشوق زيبايت.منم نزديك تر ازتو به تو،اينك صدايم كن.

تو بگشا گوش دل،پروردگارت باتو مي گويد:

تورا دربيكران دنياي تنهايان،رهايت من نخواهم كرد.

بساط روزي خود را به من بسپار.

رهاكن غصه يك لقمه آب ونان فردا را،تو راه بندگي طي كن.

عزيزا،من خدايي خوب مي دانم.تو دعوت كن مرابرخود،به اشكي،ياخدايي ميهمانم كن،كه من چشمان اشك آلوده ات را دوست دارم.

طلب كن خالق خود را،بجو مارا،توخواهي يافت...كه عاشق مي شوي برما وعاشق مي شوم برتو...كه وصل عاشق ومعشوق هم آهسته مي گويم،خدايي عالمي دارد.

قسم برعصر روشن،تكيه كن برمن،قسم به روز،هنگامي كه عالم رابگيرد نور،قسم بر اختران روشن،اما دور...رهايت من نخواهم كرد.

بخوان مارا،كه مي گويند كه تو خواندن نمي داني؟؟

توبگشا لب،توغير ازما،خداي ديگري داري؟

رهاكن غيرمارا،آشتي كن با خداي خود،تو غير ازما چه مي جويي؟تو باهركس،به جزبا ما،چه مي گويي؟

وتو بي من چه داري؟هيچ!بگو با من چه كم داري؟هيچ!!

هزاران كهكشان وكوه ودريارا،وخورشيدوگياه ونور وهستي را، براي جلوه خود آفريدم من...ولي وقتي تو را من آفريدم برخود احسنت مي گفتم.

تويي زيباتر ازخورشيد زيبايم،تويي والاترين مهمان دنيايم،كه دنيا بي تو،چيزي چون تو،كم داشت...

تو اي محبوب ترين مهمانم،نمي خواني چرا مرا؟! مگر كسي هم با خدايش قهر ميكند؟هزاران توبه ات را گرچه بشكني،ببينم،من تورا از درگهم راندم؟

يك قدم از تو،تمام گام هاي باقي مانده از من...

خدايا باتمام كوچكي ام

          چيزي دارم كه تو با آن عظمت نداري

                               وآن خدايي است كه من دارم وتو نداري

خدايا وقتي ازم گرفتي وبهم بخشيدي،

          فهميدم كه معادله زندگي،نه غصه خوردن

                     براي نداشته هاست ونه شادي براي داشته ها

به خدا تا انذازه اي اميدوار باش

                      واز او تا اندازه اي بترس كه

                                          از رحمت او نااميد نشوي......

مهم نبيست كه قفل ها دست كيست

                           مهم اين است كه كليد دست خداست......

از پرهاي سوخته وخيمه هاي خاكستر چهل روزمي گذرد.

ازشانه هاي بي تكيه گاه وچشمهاي به خون نشسته

چهل روز مي گذرد.

آري چهل روز است كه مرثيه هامان را در كوچه هاي داغ،

مكرر مي كنيم.

وچهل شب است كه بر نيزه شدن آفتاب را سربر شانه هاي

آسمان مي گرييم.

1-كسي كه بهشت را برزمين نيافته است.

آن رادر آسمان هم نخواهد يافت.

خانه ي خدا نزديك ماست.

وتنها اثاث آن،عشق است...

2-وقتي به علاوه ي خدا باشيم. بامنهاي هرچيزي مي توانيم

زندگي كنيم.

3-آرزوهايت را برآورده ميكند آن خدايي كه آسمان رابراي خنداندن گل مي گرياند.

 4-خداوند كليد هاي گنجينه هاي خويش رادر دستان تو گذاشته است .چرا كه به تو اجازه داده است كه از او بخواهي پس هرگاه كه بخواهي مي تواني درهاي نعمتش رابا دعا باز كني.

5-به كعبه گفتم تو از خاكي منم از خاكم.چرا بايد به دور تو بگردم.نداآمد:تو باپا آمدي بايد بگردي برو بادل بياتا من بگردم.

6-خدايا....

كمكم كن پيماني را كه درطوفان با تو بستم در آرامش فراموش نكنم.

خدايا...!

چون ماهيان كه از عمق و وسعت دريا بي خبرند....

عظمت زرفاي تو رانمي شناسند،وفقط دانم كه معبود .

اين دل خسته هستي واگر ديده از من بگيري خواهم مرد

خدا جون

اي فرزند آدم

من بي نيازهستم كه نيازمند نمي شوم

مرادرآن چه به تو امر كرده ام اطاعت كني

تا تو را آن چنان بي نياز كنم كه نيازمند نشوي

 اي فرزند آدم

من زنده اي هستم كه نمي ميرم

مرادر آن چه به تو امركرده ام اطاعت كن

تا تو را زندگي ببخشم كه نميري

اي فرزند آدم

من به هرچه مي گويم«باش»مي شود

مرا در آن چه به تو امر كرده ام اطاعت كن

تاتو راچنان قراردهم كه به هرچيزي«باش»بشود....

اي خاطره آينه پيوند

آميزه اي از گريه ولبخند

واي پيچك پيچاي صدايت

پيچيده بر اندام دماوند

من منتظرت اين سوي كارون

توي خاطرات آن سوي اروند

برگردكه بر آذر جانم

يك چنگ نمك ريزي واسپند

باياد تو برطاغچه مانده است

يك شيشه پر از بوي خداوند

«سعيد بيابانكي»

شادي را هديه كن؛حتي به كسي كه آن را ازتو گرفت.

عشق بورز؛ حتي براي آن هايي كه دلت را شكستند.

دعاكن؛ حتي براي آنهايي كه نفرينت كردند.

 وبخند كه خدا هنوز آن بالا باتوست......